از همه دوستان که لطف نموده و مرا مورد محبت خود قرار دادن تشکر میکنم بعلت شرکت در کنکور کارشناسی ارشد تا مدتی از حضورتان خدا حافظی میکنم برای همه شما آرزوی موفقیت میکنم

حضرت مهدی (عج):

اگر شیعیان ما در راه انجام پیمانی که بر عهده دارند همدل می‌شدند، ملاقات ما با آنها به تاخیر نمی‌افتاد و سعادت دیدار ما زودتر نصیب آنان می‌شد. دیداری بر مبنای شناختی راستین و صداقتی از آنان نسبت به ما.

 چیزی که ما را از شیعیان باز می‌دارد، اعمالی است که آنان انجام می‌دهند ولی ما آن اعمال را نمی‌پسندیم و از آنان روا نمی‌دانیم.

جمعه يعنى يك غزل دلواپسى***جمعه يعنى گريه هاى بى كسى

جمعه يعنى روح سبز انتظار***جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار

بى قرار بى قراريهاى آب***جمعه يعنى انتظار آفتاب

جمعه يعنى ندبه اى در هجر دوست***جمعه خود ندبه گر ديدار اوست

جمعه يعنى لاله ها دلخون شوند***از غم او بيدها مجنون شوند

جمعه يعنى يك كوير بى قرار***از عطش سرخ و دلش در انتظار

انتظار قطره اى باران عشق***تا فرو شويد غم هجران عشق

جمعه يعنى بغض بى رنگ غزل***هق هق بارانى چنگ غزل

زخمه اى از جنس غم بر تار دل***تا فرو شويد غم هجران دل

جمعه يعنى روح سبز انتظا***رجمعه يعنى لحظه هاى بى قرار

بى قرار بى قراريهاى آب***جمعه يعنى انتظار آفتاب

ز. رزازى

امیرالمومنین علی علیه السلام فرمود:
روزی من و فاطمه نزد رسول الله (ص)رفتیم. پیامبر سخت می‌گریست.

 من گفتم:«پدر و مادرم فدای شما باد؛ چرا گریه می‌کنید؟!» رسول خدا فرمود:«در شب معراج زن‌هایی از

امت خود را دیدم که در عذاب شدیدی بودند. از دیدن وضع آنها بسیار اندوهگین شده‌ام.»

فاطمه علیهاسلام عرض کرد:«پدر جان، عمل آن زنان چه بود که به عذاب مبتلا شده بودند؟»

رسول خدا فرمود:«زنی را به موهایش آویخته بود و مغز سرش در آتش می‌جوشید. او در دنیا موی خود را از مردان نمی پوشانده.

زنی را به زبانش آویخته بودند و آب جوش در حلقش می‌ریختند. او در دنیا شوهرش را اذیت می‌کرده.

زنی را با پا در تنوری از آتش آویخته بودند چرا که بدون اجازه شوهر از خانه‌اش بیرون می‌رفته.

زنی گوشت خودش را می خورد و در زیر پایش آتش برافروخته بودند. او در دنیا خود را برای مردان زینت می داده است.

 دست‌های زنی را به پاهایش بسته بودند و مارها و عقرب‌ها بر او مسلط بودند. او در دنیا طهارت را مراعات نمی‌کرده و نماز را خوار می شمرده است.

 زنی کور و کر و لال در تابوتی از آتش بود و مغز سرش از بینی اش خارج می شد و بدنش از جزام و برص پاره پاره شده بود. او از زنا بچه دار شده و بچه را به شوهرش نسبت می‌داده است.

زنی گوشت تن خود را با قیچی پاره پاره می کرد. او در دنیا خود را در اختیار مردان قرار می داده است.

 زنی صورت و بدنش در آتش بود و روده های خود را می خورد. او در دنیا برای زنا وساطت می کرده.

 زنی سرش چون خوک و بدنش چون خر بود و هزاران هزار از انواع عذاب بر او می‌بارید. او زنی بوده سخن چین و دروغ پرداز.

زنی به صورت سگ بود و آتش از دهانش خارج می‌شد و ملائکه با گرزهای آتشین بر سرش می‌کوفتند. او در دنیا زنی بوده آوازه خوان و حسود.»

آن‌گاه رسول خدا فرمود:«وای بر آن زنی که شوهرش از او خشمگین باشد و خوشا به حال آن زنی که شوهرش از او راضی باشد.»

زائری بارانی ام آقا به دادم میرسی ؟

بی پناهم ، خسته ام ، آقا به دادم میرسی ؟

گر چه آهو نیستم اما پر از دلتنگی ام

ضامن چشمان آهوها به دادم میرسی ؟

از کبوتر ها که میپرسم نشانم میدهند

گنبدو گلدسته هایت را ، به دادم میرسی ؟

من دخیل التماس را به چشمت بسته ام

هشتمین دردانه زهرا به دادم میرسی ؟

مهدی جان! بگذار نباشد بر من صبحی که بدون تو آغاز شود. در آن پگاهی که نسیم عشق شروع به وزیدن می‌کند، در آن سکوت صبحگاهی، فقط تویی که می‌توانی روح سوهان خورده‌ی مرا از زخم زمانه التیام بخشی.
مولای من! می‌گویند انتظار مثل درد دندان است ولی نه، اگر این‌طور بود، آن را به راحتی به دور می‌انداختم. والله که از انتظار بند بند وجودم در آتش فراقت می‌سوزد.  
یا صاحب‌الزمان! تا کی در آسمان به پرنده خیره شوم؟ تا کی گل‌های سرخ را به یادت بر پرده‌ها سنجاق کنم؟ تا کی در پیاده‌روی نگرانی انتظار قدم زنم؟
مولای من! ارمغان غیبت تو، دل شکسته‌ای ست که در قفس سینه‌ام بر بستر انتظار آرمیده است.
یا صاحب‌الزمان! سایه‌ی سبزت بر سرم کم مباد. ای کاش دعایم مستجاب می‌شد که خداوند گناهانم را به محضرت نرساند تا دل پر دردت از دست نوکر بی مقدارت نرنجد، زیرا دل قشنگت دیگر جای گنجاندن کجروی‌های مرا ندارد. کاش بر دعای فرجم در حق تو ای گل زهرا سلام‌الله‌علیها، مرغ آمین، آمین می‌گفت و تو را از زندان غیبت نجات می‌داد.
آیا مرا به مروارید بخشش مزیّن خواهی کرد؟ آیا می‌شود که دوباره مثل روزهای اوّل آشنایی‌ام با تو، به خوابم بیایی و بر روی سیاهم لبخند بزنی؟ هنوز چهره‌ی مهربانت را که در خواب دیده بودم، از خاطرم نرفته چون می‌دانم که از دل نرود هر آن که از دیده برفت.
گل زیبای خاطرات شیرینم، مهدی جان! اگر پس از مرگم گورم را بشکافی و قلبم وجود داشته باشد، خواهی دید که روی آن نوشته شده: نفرین بر انتظار که قاتلم بود.

نمی‌دانم چه‌طور بگویم که خودم هم راضی شوم. اگر با زبانِ دلم شروع کنم حرفم زود تمام می‌شود، امّا دوست دارم با همان امامی نجوا کنم که بهایی برای محبّتش نداده بودم.
داشتم زندگیم را می‌کردم؛ تا این که صحبت از آقایی به میان آمد که خود غریب بود و به درد دیگران آشنا.
گفتم یا علی بگویم و با آقایی که این همه ذکر خیرش را می‌کنند، صحبتی کنم.
کلام اوّل همان و جواب هم همان.
به خدا اصلاً نمی‌توانم چیزی از محبّت اربابم بگویم. اگر شرمندگی را بهانه قرار دهم، باز هم وجدانم راضی نمی‌شود و راستی اگر شرم می‌کردم . . .

کلام آخر:
خدایا اگر قرار است بمیرم، بگذار امامم بیاید؛
        اگر قرار است بسوزم، بگذار امامم ببیند؛
     و اگر قرار است به غربت نشستن او از جانب ما باشد، الهی العفو

بر در دوم بهشت نوشته شده ، هر چیز راهی دارد و راه رسیدن به شادمانی در آخرت ، چهار چیز است : دست محبت بر سر یتیمان کشیدن ، و بر بیوگان مهربانی کردن ، و در رفع نیازهای مسلمانان کوشیدن و دل جویی از تهیدستان و مساکین

در میان یاران پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌واله) جوانی بود که در میان مردم به حُسن ظاهر شهرت داشت و کسی احتمال گناه درباره‌اش نمی‌داد. روزها در مسجد و بازار، همراه مسلمانان بود، ولی شب‌ها به خانه‌های مردم دستبرد می‌زد.
یک‌بار، هنگامی که روز بود، خانه‌ای را در نظر گرفت و چون تاریکی شب همه‌جا را فرا گرفت، از دیوار خانه بالا رفت. از روی دیوار به درون خانه نگریست. خانه‌ای بود پر از اثاث، و زنی جوان که تنها در آن خانه به سر می‌برد. شوهرش از دنیا رفته بود و خویشاوندی نداشت. او، به تنهایی در آن خانه می‌زیست و بخشی از وقت خود را به نماز شب و عبادت می‌گذراند.
دزد جوان با مشاهدۀ جمال و زیبایی زن، به فکر گناه افتاد. پیش خود گفت: «امشب، شب مراد است. بهره‌ای از مال و ثروت، و بهره‌ای از لذّت و شهوت!» سپس لَختی اندیشید. ناگهان نوری الهی، به آسمان جانش زد و دل تاریکش را به نور هدایت افروخت. با خود گفت:
«به فرض، مال این زن را بُردم و دامن عفّت‌اش را نیز لکّه‌دار کردم، پس از مدّتی می‌میرم و به دادگاه الهی خوانده می‌شوم. در آن جا، جواب صاحب روز جزا را چه بدهم!؟»
بدین ترتیب از عمل خود پشیمان شد، از دیوار به زیر آمد و خجلت‌زده، به خانۀ خویش بازگشت. صبح روز بعد، به مسجد آمد و به جمع یاران رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌واله) پیوست. در این هنگام زن جوانی به مسجد در آمد و به پیامبر گفت:
«ای رسول خدا! زنی هستم تنها و دارای خانه و ثروت. شوهرم از دنیا رفته و کسی را ندارم. شب گذشته، سایه‌ای روی دیوار خانه‌ام دیدم. احتمال می‌دهم دزد بوده، بسیار ترسیدم و تا صبح نخوابیدم. از شما می‌خواهم مرا شوهر دهید، چیزی نمی‌خواهم؛ زیرا از مال دنیا بی‌نیازم.»
در این‌هنگام، پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌واله) نگاهی به حاضران انداخت. در میان آن جمع، نظر محبّت‌آمیزی به دزد جوان افکند و او را نزد خویش فرا خواند. سپس از او پرسید: «ازدواج کرده‌ای؟»
- نه!
- حاضری با این زن جوان ازدواج کنی؟
 - اختیار با شماست.
پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌واله) زن را به ازدواج وی در آورد و سپس فرمود: «برخیز و با همسرت به خانه برو!»
جوان پرهیزکار برخاست و همراه زن به خانه‌اش رفت و برای شکرگزاری به درگاه خدا، سخت مشغول نماز و عبادت شد.
زن، که از کار شوهر جوانش سخت شگفت‌زده بود، از او پرسید: «این همه عبادت برای چیست؟!»
جوان پاسخ داد:

«ای همسر باوفا! عبادت من سببی دارد! من همان دزدی هستم که دیشب به خانه‌ات آمدم، ولی برای رضای خدا از تجاوز به حریم عفّت تو خودداری کردم و خدای بنده‌نواز، به خاطر پرهیزکاری و توبۀ من، از راه حلال، تو را با این خانه و اسباب به من عطا نمود. به شکرانۀ این عنایت، آیا نباید سخت در عبادت او بکوشم؟!»
زن لبخندی زد و گفت: «آری، نماز، بالاترین جلوۀ سپاس و شکرگزاری به درگاه خداوند است!»

سرمشق های آب بابا ٬ یادمان رفت

رسم نوشتن با قلم یادمان رفت

شعر خدای مهربان را حفظ کردیم

اما خدای مهربان یادمان رفت . . .

   ۱- در صورتیکه حرکت نقطه متحرک را تعقیب کنید تنها

   یک رنگ را می بینید - صورتی !!!

   ۲- حالا لحظاتی به علامت + که در وسط دایره قرار دارد

    خیره شوید . نقطه متحرک را پس از لحظاتی به رنگ سبز

   خواهید دید.

  ۳- حالا زمان بیشتری را بر روی علامت + تمرکز کنید پس

   از لحظاتی نقاط صورتی آهسته آهسته ناپدید خواهد شد.

 نتیجه :

  عجیب اینجاست که هیچ نقطه سبزی در این عکس در کار نیست

   و در واقع نقاط صورتی نیز ناپدید نمی شوند.

   این دلیل محکمی است که بدانیم ما همیشه دنیای خارج

    را آنگونه که هست نمی بینیم  ......

سلام

               به نام خداوند هستي بخش

خدايي كه از رگ گردن به خدمون نزديكتره ، اما ما هميشه اونو فراموش

 ميكنيم. چون حواسمون به غير ازاو جلب ميشه .چه كنيم ديگه ما هم

بچه همون آدموو حواييم .

بهر حال ميخوام داستان واقعي يك معلم بزرگوار  را براتون

 بگم داستاني كه ممكنه براي هر معلم دلسوزي پيش بياد اين معلم در

 مقطع ابتدايي درس ميداد قبل از اينكه به كلاس درس بره در دوران

 تربيت معلم يك هفته از كلاس خودشونو به كارورزي اختصاص داده

 بودند . يه روز وقتي به مدرسه ميره نوبت به تدريس پايه دوم بوده

 وارد كلاس ميشه درس نقاشي داشتن ، همه دانش آموزان تصويري

را كه معلم براشون رو تابلو  ميكشه توي دفتراشون ميكشن ، كم كم

 وقت كلاس تموم ميشه همه دانش آموزان براي گرفتن نمره پيش

آقا معلم ميرن براي اينكه بچه ها خوشحال بشن به همه نمره 19 و 20

ميده ، معلم خودشون هم توي كلاس نشتسته و از بچه ها ميخواد كه

 نمره ها را بلند بخونند تا آقا وارد دفتر كلاسي كنه .

معلم : احمد ، آقا 20

"    :  علي ، آقا 19         

"    :   حسن ، آقا 20

بالاخره نوبت به اكبر ميرسه ، اكبر دانش آموز تنبليه و سرو وضع

 خوبي هم نداره

معلم : اكبر چند گرفتي ، آقا 20

طوري عدد 20 را بلند گفت كه انگار دنيا را به اون دادي با چه

شور و شعفي معلمشون رو ميكنه به اكبر ميگه نقاشيتو بيار ببينم ،

 وقتي دفتر نقاشيشو معلم ميبينه تعجب ميكنه ، خيلي كثيف و

 بدون رنگ  . رو ميكنه به من وميگه به اين نقاشي 20 دادي ،من كه منتظر

 اين حرف و عكس العمل معلمش بودم گففتم بله

اكبر درسته كه درسش ضعيفه ولي توانش در نقاشي اين قدره

 ، صحيح نيست كسي كه در رياضي نمره كم ميگيره در نقاشي

 هم به اونمره كم بدهيم اين نمره ميتونه انگيزه درس خواندن

اونو بالا ببره .

معلمش چيزي نگفت و اولين نمره خوبي كه اكبر  تونست بگيره

 را،با بي ميلي جلوي اسمش نوشت 

زنگ كلاس زده شود همه بچه ها بسرعت از كلاس خارج شدن

من هم به دفتر مدرسه رفتم بعد از امضا كردن دفتر حضور و

 غياب به خونه آومدم .

هفته بعد نوبت به همون مدرسه بود كه تدريس آزمايشي

 داشته باشم (كارورزي )طبق معمول صبح زود قبل از بقيه

 همكاران در مدرسه حاضر شدم .

همه بچه ها داشتن بازي ميكردن اتفاق جالب و بس شگفت

آور ي براي من پيش آمد معمولا بچه ها چون ما هفته اي

 يك روز براي تدريس به كلاسشون ميرفتيم ما را دوست

 داشتن و بيشتر با ما گرم ميگرفتن . بچه ها دوست داشتن

 وقتي ما وارد مدرسه ميشيم با همه اونا دست بديم اما

 اينكار وقت زيادي ميخواد . كه من براي اينكه ناراحت

 نشن دستمو به دست همشون ميزدم و رد ميشدم تا اينكه

 يه لحظه  احساس كردم دستم متوقف شد يكي از بچه ها

 دستو گرفته بود و خيلي سريع بوسيد و رفت سعي كردم

از بين همه بچه ها ردشو بگيرم و ببينم كي بود يه دفعه

 چشمم به اكبر خورد كه داشت ميدويد و خوشحال از

 اينكه تونسته بود با بوس زدن به دستم از من تشكر كنه .

 خيلي خوشحال شدم از اينكه دل اين پسر بچه شاد شده بود

،اين پسر يك هفته منتظر من منده بود تا من به مدرسه اونا

برم و ......

هر وقت ياد اكبر ميافتم موهاي بدنم بلند ميشه فكر ميكنم

 خدا يا چه قدر از اين بچه ها در مدارس ما هستن كه به

 علت بي توجهي تعداد اندكي از معلمان كه آن هم از روي

 عمد نيست ترك تحصيل ميكنند يا احيانا از درسو مشق و

 مدرسه زده ميشن ....       

 آرزو ميكنم همه بچه ها ي اين مرز  و بوم موفق و مويد باشند  .

 منتظر داستانها يا بهتر بگم خاطرات بعدي  يك معلم باشيد.